woensdag 16 mei 2018

Een column die er niet kwam.

Recent werd ik benaderd om een column te gaan schrijven voor het kwartaalblad van een prostaatkanker gerelateerde stichting.  Mijn directe en staccato stijl bleek voor de redactie te veel van het goede te zijn. Dus komt het verhaal in mijn knapzak.

Een eerste column. De stemming zit er goed in. Ik ben genezen van mijn prostaatkanker. Ja, die van mij. Want elke prostaatkanker is anders. Ik weet dat sinds een jaar of twee. Blijk namelijk in een rijtje van drie te wonen. Drie buurmannen, ieder met zijn eigen zeikverhaal. Ik schrijf mijn zeikverhalen op in een blog, mijn ‘Knapzak’. Het blad VROUW heeft er een artikel aan gewijd. Als je er openhartig over bent maak je wel wat mee. Het wordt gewaardeerd. Niet iedereen zal het openlijk zeggen, maar maanden later krijg ik nog toegefluisterd dat het zo knap is wat ik doe. Maar wat is er knap aan? Ik praat openhartig. Schaam mij nergens voor en het helpt anderen. Voorbeelden genoeg van mannen die met mij hun zeikverhaal delen. Of hun partners. Die reageren veel vaker op mijn publicaties. Ik ben er genadig van af gekomen. Een simpele routine controle.
Hoge bloeddruk en een opmerking over verslappen van mijn erelid. De huisarts stuurde mij op PSA onderzoek. Bleek foute boel. Maakte mezelf gek met inlezen. Visioenen van de broek zeiknat tot nooit meer een stijve. Dat zou wappen worden. Wappen? Ja wippen met een slappe. Al snel kon ik er positief in staan. Droog houden kun je leren en hulpmiddelen genoeg voor een prettig sexleven. Ik zag ook voordelen. Droog klaarkomen, geen gedoe met duizendingendoekjes. Met een maand of drie was de prostaat mijn lichaam uitgepeuterd. Ik herstelde snel, voelde mij even alsof ik overlopen was door een kudde mustangs. Met 6 weken weer in de sportschool. Nooit enig moment incontinent geweest. En met een pilletje voor het steigeren snel weer sexueel actief. Solosexoefeningen en ongekend intiem met mijn lieve vrouw. Gewaarwordingen. Anders. Soms intenser. Ik was er bovenop. Dacht ik. Maar iets bleek niet goed te gaan. Eindigde met een volle blaas op de spoedeisende hulp. Dichtgegroeid wondgebied, een kwelling. Met een shot ketamine als prettige ondersteuning wist de uroloog de buis hardhandig open te krijgen. Sindsdien? Zelfkatheterisatie. Levenslang, het went. Begin het bijna lekker te vinden. Het staat niets in de weg. Fysiek wel minder dan voor de operatie. Dat is mijn nieuwe 100%. Ja, ben er genadig van af gekomen. Dat is niet iedereen gegeven. Laat onderkend? Of te lang doorgelopen,  heel veel pech? Daarom , praat er over. met je partner, je kinderen en iedereen die je dierbaar is. Er is veel mogelijk als je er op tijd bij bent.


vrijdag 3 november 2017

Dingen laten gebeuren!

Dingen laten gebeuren, make things happen, het klinkt zo makkelijk. En toch kan het. Onder het motto 'doe het gewoon' ben ik na mijn ontslag op latere leeftijd dingen gaan doen. Veel dingen. Dingen die ik leuk vind. Muziek, fotografie en een tijd later ook schilderen. Niet het huis, zoals elke werkloze wordt verwacht te doen, maar auto's, gitaren en blote vrouwen. Mannendingen. Dat begint nu op te vallen, mensen komen naar me toe, vragen dingen, willen dingen, zeggen dingen. Ik vind dat mooi. Ik vind dat fantastisch. Maar hoe gaan die dingen?

Laatst kreeg ik een verzoek. Kom jij een keer je verhaal vertellen voor onze businessclub? Wat jij doet is zo inspirerend! Kun je meteen een expositie er bij doen. Het leek mij wel wat. Sterker, dit is wat ik wil en kan. Maar hoe weet hij dat nou? Facebook en Instagram natuurlijk. Ik pomp het vol met foto's, evenementen en schilderwerk. En dat is best veel. En met een irritante regelmaat. Oké, ik weet het. Soms te veel. Maar met een doel. |Zeker, een doel voor mijzelf, maar toch ook om anderen te betrekken in mijn drang naar creëren. Van kansen, van mogelijkheden, van mooie beelden, van leuke evenementen. Kortom, van positiviteit, van openhartigheid, van liefde.

Terug naar die lezing. Moest ik weer plaatsnemen in de achtbaan, de rit die ik gemaakt heb herbeleven. En nog steeds maak. Diepe dalen, zwaar weer. Daar kun je niet mee aankomen. Maar het is er wel geweest. Successen, maar niet opscheppen. Maar ze zijn er wel. Gek, welnee. Vertel het gewoon. Eerlijk. 3 jaar geleden boventallig, zonder werk, ontslagvergoeding. Henk, ga leuke dingen doen. Ik ging leuke dingen doen. Een terreinauto, fotograferen, muziekevenementen organiseren, een bluesband begeleiden. Leuk zeker, voldoening meer dan genoeg. Maar een toekomst? Volop crisis en John de Wolf die voor mijn doelgroep op moet komen. Ik zag het niet gebeuren. Dus terug naar af. Het diploma halen waar ik mee terug kon in het pensioenadviesvak. Pittig, en gehaald! Via een tip van een oud collega kwam ik aan het werk. Best bijzonder. Ik mocht mezelf in een Citroen Cactus proppen en het land weer door. Was zoals vanouds weer overal welkom. Op persoonlijke titel, niet omdat die nieuwe werkgever  nu zo'n fraaie reputatie had. Maar ik zat weer in de ratrace. Van daaruit verder bouwen aan een zekere toekomst. Het werd anders.

Na drie weken hoorde ik dat ik prostaatkanker had. Op de dag dat nummer 14 overleed. Johan redde het niet. Maar mijn geval was goed te behandelen. Van de WW in de ziektewet, we leven in een mooi land. Ik sta er nog en doe weer leuke dingen. Anders dan voorheen, vermoeider vaak. Pissen is anders geworden. De boel doorprikken. Een hobby zal het niet worden. De seks is ook anders. Maar daar zijn pillen voor. Die hobby blijft. Ik hoor het mezelf zeggen. Voor ruim 25 mannen en vrouwen. Beetje gene, toch wel. Dit moet in mijn verhaal, maar doseren Henk en niet te zwaar maken. Vertel maar over de revalidatie en het schilderen. Henk, kun jij voor mij een schilderij maken? Die Ford Mustang  uit 'Gone in 60 seconds' met Nicolas Cage? Ja, dat denk ik wel. Het werd groot, het duurde weken, het was therapeutisch en het werd mooi. Het was mijn zevende schilderij. Het leverde nieuwe volgers op. En het inspireerde mij tot meer. Nooit geschilderd en opeens in een jaar een huis vol. Daar moet ik wat mee. Daar moet je wat mee. Exposeren? Ja, exposeren, maar wie kent mij, vraagt mij, wil mij? Een facebookoproep. Wie heeft er ruimte? Ja hoor, ik heb wel een zaaltje. Mag je een weekend gebruiken. Hoppa, dat is kicken. Whiskyproeverij op de vrijdag. Schilderijen ophangen voor de zaterdag en zondag. Het werd een daverend succes. Lokale pers dook er op en de week na de expo kreeg ik het verzoek om in de zomermaanden te exposeren bij een groot financieel adviesbureau. Dezelfde week nog een verzoek om in het najaar te hangen in een regionaal bekend staand restaurant. Wat gebeurt er allemaal? Vanaf mei mag ik zelfs een te huur staand winkelpand in Bussum betrekken. Als atelier, studio en galerie. Ik creëer mijn eigen Pop-up-Expo. Maandelijks op de eerste zaterdag een instuif. Er komen mensen. Inspirerende en verrassende ontmoetingen. Ze zeggen fan te zijn. Overtuigen mij ervan om mijzelf kunstenaar te noemen. Ik noem mijzelf maar beeldend kunstenmaker. En Storyteller. Bevalt me beter.

In die lezing ben ik omringd door een 11-tal schilderijen. Ik pak er eentje uit en vertel mijn verhaal. Het verhaal van Alexander Supertramp uit de film 'Into the Wild'. Hij had een doel en bereikte het. Via vele omzwervingen. Mooie en bizarre ontmoetingen met wildvreemden. Ik zie parallellen met mijn reis. Het doel is er. De bestemming ook. Het gaat niet altijd zoals ik wil. Het gaat wel zoals het kan.  Er zal nog veel tegenzitten, er zal nog veel gebeuren. Ook veel moois. 'Laten gebeuren'. Ik geloof er in. Ik kan sinds mijn ontslag en ziekte zeggen dat er maandelijks ruim honderd mensen meegenieten van de 'Meer fun aan het water sessions', dat een band die voor het eerst live ging spelen twee keer een stampvol muziekcafé in De Vorstin had. Dat er een Tribute Night georganiseerd kon worden waar bijna 500 mensen op af kwamen, dat veel van mijn fotowerk wordt gebruikt door muzikanten, dat ruim 100 mensen mijn expositie bezochten, dat een schilderij van mij kwam te hangen op een plek waar tot dat moment een echte Aat Veldhoen hing, dat ik een bijdrage heb geleverd aan 'Passie pensioneert nooit'. Maar ook dat de prostaatkankerstichting mijn blog deelt en dat de redactie van VROUW mijn verhaal optekent. Ons verhaal, want zonder mijn soulmate en levenspartner Ans kan ik het niet. Maar dat komt 4 november bij 1,3 miljoen mensen te liggen! Dat je het vast weet.






woensdag 5 april 2017

Meer inspirerend!

"Met vriendelijke groet", zo sloten ze het bericht af. Of het allemaal wat meer inspirerend kon. Net even dat zetje geven om het leven anders te zien, anders op te pakken. Of de moed niet op te geven. Ja, je snapt het al, ik heb een uitgever benaderd. Niets is mij te gek. Jullie zeggen dat ik leuk schrijf. En dat heeft mij weer eens uitgedaagd. Een uitgever benaderen? Waarom niet? Dan kun je wel wat verwachten. Kritiek op zijn minst. Dat wilde ik ook. Ik wil alles met jullie delen, want delen is het nieuwe vermenigvuldigen. Niet alleen op de sociale media, ook in boekvorm. Met prettige verhalen en eigen foto's. Een boek dat zo lekker ruikt als je openslaat. De uitgever heeft wat stukken uit mijn blogs gelezen. Te veel persoonlijke verwerking. Maak het voor anderen wat meer inspirerend! Dan willen we wel een keer om tafel. "Wij wensen je ontzettend veel succes en kracht toe, en hopen wellicht hernieuwde teksten van je te mogen ontvangen in de toekomst"tMooi toch! Ik heb mijn zoveelste uitdaging.

Nou, daar gaan we dan. Lekker schrijven. Ik hoor bij die groep van weggesaneerde oudere en ervaren werknemers, al bijna 3 jaar. In de jaren daarvoor liep ik vast in mijn werk. Werd er echt niet meer gelukkig van. En dat was ik decennia lang wel. Saai? de financiële wereld? Helemaal niet. Ik maakte er wel wat van hoor. De mooiste en beste klanten en top-collega's. Maar toch, een missie die gedoemd was te mislukken. Jij moet in je kracht blijven Henk, ga leuke dingen doen, jij komt er wel. Je hoort het ze zeggen. Maar ondertussen moet de hypotheek wel betaald worden en stort alle zekerheid om je heen in. Ik heb geen moment getwijfeld dat het niet goed zou komen en ben leuke dingen gaan doen. Tussen het verplicht solliciteren door. Ik ben zelfs gaan studeren. Tussen het leuke dingen doen door. Een jaar later sta je met je pensioendiploma weer op de arbeidsmarkt. Je hart volgen is één, er geld mee verdienen is 2, daar kwam ik al snel achter. Een tijdelijk contract lag in het verschiet. Die werkgever was niet wat ik voor ogen had. Maar vooruit, het is een springplank. Mijn oude netwerk lonkte. Ik was overal weer welkom. Een kleine maand later hoor je dat je kanker hebt. En weer een daverend geraas om je heen. Stort het in? Nee, helemaal niet. Het is te genezen. En dat is het nu ook. Prostaat weg, geen kanker meer! Wel wat ander gezeik. Maar daar is mee te leven. Wel direct nog kanslozer op de arbeidsmarkt? Niet als je zelf het initiatief houd. Geloof me.

Ga in zo'n situatie niet bij de pakken neerzitten. Ga op zoek naar je kracht. Doe het niet alleen. Er zijn mensen in je netwerk die helpen en die er zijn met goede ideeën. Wat ik niet allemaal heb ontdekt aan boeiende en enerverende zaken? Veel, heel veel. Fotograferen van mensen en muzikanten, organiseren fotowandelingen, bands begeleiden, concerten organiseren, bluesfestival, zelf geregeld. Schilderijen maken, wist niet dat ik het kon. Meteen eigen expositie gehouden, gecombineerd met een exclusieve whiskyproeverij. Voor honderden liefhebbers soms. Met feed-back die hoofdzakelijk heel positief is. Dat inspireert pas echt. Krijg je een idee? Werk het uit en creëer het. Heb mijn ervaring mee natuurlijk. Regelen zit in het bloed. Vooral voor dingen waar ik in geloof. En geloof me, dat kun je zelf ook. Ik haal daar een enorme voldoening uit. Ik ben geen ander mens geworden door mijn ziekte, dat niet. Maar ik doe wel heel veel andere dingen. En iedereen mag het weten. En wat ik zo mooi vind, anderen vinden het ook geweldig. Dat stimuleert alleen maar om nog meer te doen.

Het begon al de eerste dagen na mijn ontslag. Outplacement, wat een feest. Jezelf analyseren, dat soort dingen. Alsof je jezelf nog niet kent na 55 jaar. Toch haal je er dingen uit. En daar doe je wat mee. Het mooiste was de afsluitende bijeenkomst 'Storytelling'. Ik heb de film "Into the wild" vanuit mijn beleving verteld. Hoe ik de parallel zag tussen mijn eigen dromen najagen en de reis die de hoofdpersoon in het boek aflegde. Het eind moet anders, dat wel. Iemand pinkte een traantje weg. Hij ging er mee aan de slag. Heeft gewoon weer werk. En komt binnenkort naar mijn pop-up-expo. Als dat niet inspirerend is. Maar daar gaat een volgende blog over. Ik moet nog even op gang komen om die uitgever te overtuigen. En zo niet, dan doe ik het toch gewoon zelf.




dinsdag 31 januari 2017

De dilatant

Dilatant!  Nee, geen spelfout! Dilettant is kort gezegd een liefhebber van kunstuitingen. Ik heb daar wel wat mee. Een dilatant bestaat niet. Maar na dit relaas wel natuurlijk. Dilateren bestaat wel. En dat weet ik sinds mijn laatste blog. Die van die korte caleidoscopische ketamine-kuur. Dilateren is wel een werkwoord, maar dilatant is geen zelfstandig naamwoord. Hoe is dat mogelijk. Ik dilateer meer. Meer dan me lief is. Ik heb daar wel wat mee!

Gaat wel goed met je hé Henk? Elke maand een jamsessie, elke week een schilderij en elke dag een foto van iets lekkers, iets leuks, iets on-/interessants. Bezig met de bands van zoonlief, met een whiskyproeverij, een eigen expositie. Mijn God, wat heb ik niet gedaan het laatste half jaar. 5 tot 6 keer in de week naar de sportschool. Voor het lichamelijk welzijn. Gewoon nodig ook. Want van de onvrede blijf ik toch vreten. En er vreet nog genoeg aan me, geloof me. Ik wil wel, maar het gaat nog niet zoals ik wil. Mag dat? Ja. Vertel ik dat aan iedereen? Nee! Is het leuk om te vertellen? Nee en ja, toch ook weer wel. 

Zoals die keer dat ik moest leren dilateren. Ja, het is wel een werkwoord. En het is lastig werken! Na de constatering dat het wondgebied langzaam dichtgroeit kwam ik terecht bij Milou. Milou weet alles van plassers. Dat is wel handig als je je zaakje aan de medische wetenschap hebt overgelaten. Een inventariserend gesprekje met een kundige en leuke vrouw over je intieme handvat? Wie wil dat nou niet? Dan zit je daar, ongemakkelijk en toch een beetje stoer. Zij legt uit wat mogelijk is. Oprekken! Tijdelijk, een paar maanden, een paar jaar, levenslang. maatje 16, of 18, of  24, dat kan ook. Ik voel me al een beetje week worden. Hoe dat gaat? Zullen we dan maar even gaan oefenen. Eerst droog, net als een stewardes de zuurstofkap demonstreert. Een plastic hoesje van 45 centimeters lang met een knijphoesje vocht aan het einde. Het windt me nog niet echt op. U knijpt hier straks in en het vocht komt los. Dat brengt wat makkelijker in. Ze leidt me naar de toiletruimte. Het gaat nu om het echie. Even goed wassen. Het zaakje moet echt schoon zijn! Ik sta boven de wastafel, broek op de enkels. Gênante vertoning. Ik kijk in de spiegel. Milou schuin achter mij. Zegt ze zeer beslist 'trekt u de penis maar'. Even begrijp ik niet wat ze bedoelt. Ik mis 'aan' en de zin loopt niet lekker. Gehoorzaam trek ik toch de penis. Recht vooruit, want bochten zijn niet handig. Ik moet een haakse nemen en die zorgt voor weerstand genoeg. De overgang van plasbuis naar de schuin bovenliggende blaas. Links strekken, rechts inbrengen. Slangetje van een centimeter of  40. Al 58 jaar laat ik het vrijuit lopen, mijn lichaam uit. Nu moet ik er tegen in. Met een voorwerp. Zelf doen. Alles wat er toe nu toe werd ingebracht was medische noodzaak. En uitgevoerd door vaardige verpleegsters. Maar nu zelf doen! Hoppa, ik ben opeens besluitvaardig en schuif het hele eind mijn lijf in. Tot het oranje dopje.  En ja, het werkt. Ik mik ruim voorbij de toiletpot. Dat geeft niet zegt ze nog.  

Dat is drie maanden geleden nu. Nog steeds groeit de zaak dicht, langzaam maar zeker. Het dilateren is geen hobby geworden, ik kijk er niet naar uit. Hoewel ik begrijp dat er mannen zijn die dit een fetisj vinden. Ik sta soms dagelijks de afweging te maken, zal ik, of zal ik niet? Liefst stel ik het hoogtepunt uit. Maar dan vernauwt het te snel. Wijder maken betekent ook irritatie van het weefsel, dus weer vernauwing. Snap je het nog? Ik zo langzamerhand wel en ik vind mijn weg er wel mee. 

En nu we het toch over mijn vriend hebben. Een radicale prostatectomie kan gevolgen hebben voor zijn verheven status. Een receptje was snel geregeld. Vol goede moed stap ik de dorpsapotheek in. Zal ik eens heel stoer vragen naar het pretpakket dat voor mij klaar ligt? Er staan te veel bekenden om me heen. Loopt iedereen pillen te verorberen? Deprimerende wereld. Dat zal het zijn. Ik lach, want ik wordt apart genomen. In een kamertje. Het meisje van de apotheek stelt droog vast dat het de eerste keer is. Ze verpakt het dus anoniem. Kan ik er mee over straat, hoeft niemand het te weten. Mij kan het niet schelen. Prettige vooruitzichten moet je niet wegstoppen. Ze vertelt ook nog omfloerst dat het voor eigen rekening is. En dat het een herhaalrecept betreft. Graag ja. En kent u de bijverschijnselen? Innemen met water, ongeveer uurtje van tevoren. Dan werkt het! U krijgt wel wat hoofdpijn en rode blosjes op de wangen. Verdomme, ook dit blijft dus weer niet onopgemerkt. Ik loop stoer naar huis, het is dinsdag. Bekijk het recept nog een keer goed. 4 pillen, 30 euro, dus in onze frequentie best betaalbaar. Doe maar een tientje op het nachtkastje schat. Of een handeltje beginnen? Dat zit er ook niet in. Voor dit hele jaar zijn er maar liefst 52 pilletjes voorgeschreven. Die heb ik zelf keihard nodig. En maandelijks per 4 af te halen. Ze zien me bij de apotheek graag komen. Verder zie je niks komen, hard en droog is het nu . 

Ik doe er luchtig over, maar doet het wat met mij? Ja, natuurlijk. De seks is het probleem niet. Ans en ik kunnen net als altijd van elkaar genieten. Maar dat gezeik! Thuis de dilatant zijn is nog wel te doen. Maar onderweg is het een ander verhaal. Zit je opeens verstopt op een drukke Pllek in Amsterdam, of in de auto op weg naar een concert, of tijdens een kunstmarkt, op de fitness of waar dan ook. De 'penis trekken' op een smerig toilet, mij niet gezien! 

De kanker is weg, ik heb er wat anders voor terug. Ik somber wat af soms, over werk en woning. Wat brengt de toekomst ons? Plannen komen op en zakken weer weg. Ik blijf soms kunstmatig optimistisch, doe veel leuke dingen, etaleer mezelf teveel op de sociale media. Masker? Soms wel. Stappen nemen? Zeker wel. Ben nu 'therapeutisch' aan het werk bij mijn broer en bij een vriend met pensioenadviesbureau. Dat pensioendiploma heb ik niet voor niets gehaald vorig jaar maart. 

Tot die tijd? Noem ik mij een dilettant. Je weet wel, die liefhebber van kunstuitingen. Muziek, een mooie avond op 11 mei, de Tribute Night, de bands van Sven, de maandelijkse jamsessions. Fotografie, af en toe op pad met Albert, 'anders' fotograferen! Schilderen, een eigen expositie dit komende weekend, 20 eigen werken! Een whiskyproeverij met Bretonse inslag, mijn inslag. Nils die in april gaat afstuderen, hij bedenkt en maakt mooie dingen! En Ans verwennen, zoveel mogelijk. Zij is mijn muze sinds 1979! Ze is het mooiste kunstwerk! 









maandag 17 oktober 2016

Saai!

In Imperia, leuk stadje aan de bloemenriviera, kocht ik ooit een luchtballon. Een hele grote. Voor mijn nichtje. Toen nog een beginnende tiener. Kocht de ballon van een straatverkoper die zelf zijn ballonnen had opgeblazen tot enorme proporties. Wel een meter in doorsnee en ogenschijnlijk heel sterk. Hij deed er kunstjes mee, stuiteren op straat en samenknijpen. Wachten tot ze knappen, maar dat deden ze niet. Die wil ik ook. Uit zuinigheid kochten we er maar één. Een hele mooie rode. Bij het vakantiethuis de luchtbedpomp er op. Blazen, blazen, blazen. Hij werd lekker groot en na 30 cm al verdacht roze. Maar het moest een meter worden, dus doorpompen. We hebben het nooit na kunnen meten, maar bij 40 centimeter kwam de knal. Oorverdovend, dat is dan weer wél lekker. Mijn nichtje is er nooit meer overheen gekomen en die ballonnenkunstenmaker hebben we nooit meer gezien. Onherstelbare schade dus. Daar moest ik gisteren even aan denken toen Ans zei dat het met mij nooit saai is.

Dat zei ze net nadat was voorkomen dat mijn eigen blaas knapte. Ik ga nu even terug om die saaie momenten op een rijtje te krijgen. Kon wel eens een lang blog worden.

In 2003 piste ik opeens bloed. Mijn eerste kennismaking met een cystoscopie. Je kan het wikipedien, maar het is een cameraonderzoek via de penis, wel verdoofd en met glijmiddel. Onderzoek op onderzoek volgde en ik begon het bijna lekker te vinden. Uiteindelijk was er niets aan de hand. Maar weken later zat ik wel opeens met een vingerdikke bloedprop in de plassert. Pijnlijk en nog veel pijnlijker er uit gespoeld door een kordate uroloog. Ik lag tussen Kerst en Oud en Nieuw op de afdeling Gynaecologie. Met drie dames van dik boven de 80. Wat die daar moesten? Heb het ze maar niet gevraagd. Iets met klachten tijdens de bevruchting?  Maar kennelijk wond het mij wel op want ik werd elke ochtend wakker. Met de overbekende odol. Ja dames, een odol. Niet erg, maar wel als je de slang van de katheter er fier uit omhoog voelt steken. Geen pretje. en nog eens versterkt door de schaamte naar de oude besjes. Gelukkig kwam daar de ouderling die uit volle borst psalmen begon te galmen. Waarop er een oude verwarde baas naar binnen liep. Op zijn pantoffels, slang uit zijn pyamabroek en een zak pis achter hem aanslepend. Ik moet hier weg, dit wil ik nooit meer. De genezing verliep voorspoedig en nooit meer last gehad. Saai hoor.

Een simpele kijkoperatie. Meniscusje, kraakbeen beetje scheren, twee kleine gaatjes. Knelverbandje aangelegd en naar huis. In pyama op de hagelnieuwe bank. Beentjes omhoog. Kussentje er onder. Lekker voetballen kijken. Schat, kun jij mijn kussen even verleggen? Tuurlijuk schat. He wat is dat nat. En warm. En rood!  Ik ga staan. Het bloed sijpelt onder het knelverband vandaan. Ziekenhuis gebeld en de auto in. Ook hagelnieuw. Vuilniszak onder mijn been. Mijn warmbloedigheid golfde al snel over mijn voeten. Bij de spoedeisenhulp aangekomen. Een spoor van bloed achter mij aan sproeiend. Gaat u daar maar even zitten. Ik dacht daar heel anders over. Tenslotte bloedde ik niet al te langzaam leeg. Ik wees haar op het bloedbad en al ras kwamen de mannen met de witte jassen. Knelverband opengeknipt en ja hoor. De verpleger triomfantelijk; we hebben een spuitertje! Wel een halve meter hoog en met een intense regelmaat. Kordaat werd een hechting gezet, nee twee hechtingen. Dat is wat een man wil. Saai? Ach.

Dat met dat kraakbeen was niet voldoende. Knie versleten. Meneer, we gaan een standbeencorrectie doen. Een wat? Ja, we zagen uw been bijna geheel door. Zeg maar een wigje er uit zagen. Hij zei het echt met pretoogjes. Ook nu was ik snel overtuigd van het nut en tot de dag van vandaag heeft het geholpen. Een week na de operatie meende ik gewoon op mijn krukken een dansje te kunnen maken. Had ik niet moeten doen. Pijnlijke revalidatie was het gevolg. Maar wel na 6 weken triomfantelijk bij de orthopeed binnen stappen. War een ander begint met revalideren was ik klaar. Maar ooit moeten die pennen er weer uit. Was het tot nu toe saai, daarna niet meer.
De dag voor de operatie naar AJAX-Roda JC. Met relaties uit Limburg. Saaie wedstrijd. Het was winters koud. Na de wedstrijd glijd ik van de trap. Beide voeten los van de vloer. Ik landt op mijn heup en op mijn ruggewervel. Hou me groot. Doe net of er niets is gebeurd. Dat was het wel. Volgende dag gewoon de operatie uit laten voeren. Ruggeprik precies boven de pijnlijke wervel. Wat heeft u daar? Niets, gewoon prikken graag. Een weldadige rust gleed over mijn onderlijf. Gemoedelijk keuvelend met de orthopeed. Schuine bak er bij en wat trumpiaanse grootspraak. Knelverband er om en huiswaarts. Languit op de bank. Schat, ik denk dat ik weer bloed verlies. Ja hoor, niet zo snel, niet zo veel, maar wel een leuk stroompje. Zo tussen de beenhaartjes doorkronkelend. Naar spoedeisende hulp. Mannen in witte jassen. Knelverbandje weg en een ballon van rood bloed onder de 14 verse hechtingen. Die rekten al aardig op en de wond begon lichtje te gapen. We gaan u weer opereren. Nee joh, niet nodig. Dat is zo'n gedoe. Oke, dan het alternatief. We drukken het bloed er uit en knellen de wonden stevig dicht. Nu wel. Dat bloed er uit persen gaat als volgt. Je legt je vers herstelde doorgezaagde been op de behandeltafel. En de witte was drukt uit alle macht je been door die tafel. Het bloed spuit in de rondte. Brillen zitten onder en die witte jassen? Kijk eens bij de kiloknaller zal ik maar zeggen. Saai? Welnee.

Het wordt een paar jaar rustig. De tijd vliegt en ik voel me kerngezond. Tot mijn eerste blog. Die van 'gaat u maar even zitten'. Vanaf maart tot 9 september lekker in die achtbaan gezeten. Maar het bericht 'genezen!' kon ik wel uitschreeuwen. Heb ik ook gedaan. Met de kanttekening van wat ongemakken. Die er bij horen. Odollen is er even niet bij en plassen is een hoop gezeik geworden. Ging het in het begin heel goed, langzaam sloop er iets in. Een blaasontsteking, veel opstaan in de nacht. Steeds vaker. Irritant vaak. Zit je in de voorbereiding van Airport Blues, moet je steeds weglopen. Kleine beetjes. Zit je bij je eigen jamsessie, moet je steeds weglopen, nog kleinere beetjes. Ben je bij de finale van de Dutch Blues Challenge, moet je heel vaak weglopen. Hele kleine beetjes. Zoonlief wel zien schitteren, net als de hele band. Blues Dog & Friends. Onthouden hoor. Naar huis rijden lukt nog net. Droog overkomen zeg maar. Maar 3 kwartier wordt een half uur. Dat wordt een kwartier. En dan wordt het echt lastig. Aandrang is vreselijk en stoppen is de enige remedie. Portier open, naast je wagen gaan staan. Net doen of je wat zoekt en de verlossende ontspanning vinden door wat te druppelen naast de auto. Gewoon in de parkeergarage of het marktterrein. Wildplassen? Geen sprake van! Medische noodzaak en wilder dan wat druppeltjes die loodrecht naar beneden dwarrelen wordt het niet. Maar wat als het 5 minuten wordt? Dan kun je niet meer van huis. Zover was het afgelopen week. Nog wel even naar de autosloperij. Bij elke foto moet je je een nat plekje op de vloeistofdichte bestrating voorstellen. Een poedelplasje, meer niet. Vrijdag belandde ik op de spoedeisende hulp. De blaas was vol en bleef vol. We kunnen 2 dingen doen; een katheter plaatsen of een pilletje. Doe die pil maar. En verkeerde keuze. Ik wilde 's avonds nog naar het Bluescafé in Apeldoorn. De honden keerden daar grommend en blaffend terug. Daar moest ik bij zijn. Het ging niet. Een goede keuze. Vrijdag werd zaterdag. Indonesische maaltijd bij mijn maatje. Biertje er bij, Veel drinken, doorspoelen, dan komt het wel los. Het ging niet fijn, dat drinken niet, alles niet. Naar huis, de aandrang werd heftiger, regelmatiger, pijnlijk. Om de 5 minuten, 4 minuten, korter nog. Niet meer naar bed, gewoon ijsberen, het warme bad vol laten lopen. Ontspanning zoeken. Als je pijn krijgt moet je bellen. Om half 7 de spoedeisende hulp gebeld. Kunt u zelf komen? Ja hoor. Ans rijd mij. Het kan niet snel genoeg gaan. Rode verkeerslichten? Het zal wel. Maximum snelheid, dat wel. ietsje te hard misschien. Buik als een ballon. Ja die had ik al, maar nu niet uitgezakt, maar fier vooruit priemend. Aanraken? Niet doen, dan knapt ie. Ik kon meteen doorlopen. De verpleegkundigden leefden met me mee. Meteen een bedje op, broek naar beneden en die katheter er in. Ondanks verwoede pogingen kregen ze de slang niet in de slappe hap. Er zit iets voor. We gaan de uroloog bellen. Zondagochtend. Stel je voor. De ballon werd harder en harder. De uroloog deed zijn best en was er rond 8 uur. Kordaat kereltje. Hij stelde zich voor en ramde er een verdoving in. In de pisbuis. Keihard. Moet even. Ik snap dat. Na wat pijnlijk poerwerk stuitte hij ook op de hindernis. Meneer, ik ga u opereren. Dat doen we zonder verdoving. Kan niet anders. Ik had het koud, intens koud. Ik knapte en wist me geen raad. Gelukkig liep er door het gepruts wel wat langs mijn dijen. Het luchtte maar heel weinig op. Genoeg om op de OK weer kwasi grappig te zijn, door de pijn heen. Beentjes in de beugels, zaakje schoongemaakt, uroloog, twee ranke operatieassistentes. Nog iemand en een verdover. We gaan beginnen! Als het niet meer gaat zegt u het! Ik heb niets gezegd. Vuisten gebald, kaken op elkaar en de golvende pijnen op het ritme van het doorsteken van de leiding. Ik kon het opvangen. Ik heb nergens om gevraagd. Ik kom bij, rood, groen en blauw licht,. RGB dus. Dansend licht, vrolijke mensen, knappe zusters, twee urologen met baard en vent met een groen mutsje op die me welkom heet, het is feest, iedereen lijkt vrolijk en ik begin spontaan te zingen. Ik hoor mezelf in een kaleidoscopische wolk van licht. Hi Pippi langkous van je ....  Gelach, Zingt u wel vaker. Ik begin euforisch op te scheppen over  fun aan het water, over een blueshond, over mijn jongens en mijn knappe vrouw. Zonder beledigend te zijn zeg ik oog gewoon dat ze veel knapper is dan de zustertjes hier. Ik ben blij, ik ben gelukkig. Langzaam wordt het zicht beter en en komt het geluid niet meer uit de verte, mensen zie ik niet meer dubbel. De lachende verdover staat naast me. Wat heb je mij dan gegeven? Dat wil ik ook. Ondanks dat ik geen verleden heb met geestverruimende grassen en pillen. Maar dit is mooi spul. Ketamine meneer. Iets voor paarden. Sterk spul he! Saai was het niet, zeker niet! De ballon was niet oorverdovend geklapt!

vrijdag 30 september 2016

We zijn er bijna.

Er mag een nieuw verhaal in de knapzak. Geen zeikverhaal. Dat beloof ik. Maar eerst nog even het hoofdstuk 'prostaat' afsluiten. Het is allemaal veel gunstiger afgelopen dan ik de vorige keer vertelde. Net als anders luisterde ik niet goed. Of dreunden de verkeerde woorden teveel door. Het ging om een positief negatief snijvlak. Dat is nog eens een fijne combinatie van tegenstellingen om goed te begrijpen. Maar op 9 september is het me haarfijn uitgelegd.  Komt er op neer dat ik nu genezen ben van de prostaatkanker.  Dat is heel fijn. Fysiek zijn er nog wel wat dingen die ik graag anders ervaar. Maar dat komt ook goed. De achtbaan waarin Ans en ik hebben gezeten is bijna tot stilstand. Slingert nog wel wat na. Dat mag. Zeggen ze. En 'ze' kunnen het weten denk ik dan maar.  Tijdens de hele rit heb ik me vermaakt met schilderen en de muziek. Het enorme doek met de Ford Mustang. Het heeft me wekenlang genot gegeven. Wat een gave klus was dat. De opdrachtgever is er heel blij mee. Ik vind het jammer dat het doek weg is. Maar ook wel weer lekker. Er zit een hoop gedachtengoed in. Dat zou ook in de weg kunnen zitten. En een ander karretje op het doek pletten lukt vast nog wel een keer.
 En dan nu de grootste uitdaging die ik in het voorjaar ben aangegaan toen ik hoorde dat ik ziek was. Een eigen bluesfestival uit de grond stampen. Was al jaren een grote droom. Morgen is het zover. De eerste editie van Airport Blues bij het vliegveld van Hilversum.  Het lijkt allemaal te gaan lukken.  Met hulp van een aantal makkers. Maar ook met tot dan totaal onbekenden. Gaaf om die rit te lopen.
Morgen staat er een DJ en komen 2 puike bands ons festival het eerste leven in blazen. Geen subsidies. Geen sponsoren, al hebben we wel driftig gezocht. Een klein budget en niets gratis. 'If you pay peanuts you get monkeys'.  Dus kwaliteit, ongedwongen sfeer en fijne muziek. Volgens mij heb niet alleen ik daar zin in, maar ook al mijn muziekvrienden en hopelijk de hele regio. Benieuwd wie er morgen is. Want wordt dit een succes dan staat er volgend jaar een grote tent met een grote band! Ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken.

donderdag 11 augustus 2016

Nieuwe ronde.

Zei ik de vorige keer dat de kanker mijn lichaam heeft verlaten? Ja. Dat zei ik. Vanmiddag met Ans naar de uroloog geweest. Had nog wel wat vragen over fietsen, autorijden, sporten, tuinieren en geslachtsverkeer. Volgorde is niet belangrijk, maar de intensiteit wel. Dus wanneer mag ik weer vol gas? Houdt me bezig, zeker nu het herstel steeds beter gaat. Ik wil weer aan de gang! Is er toch nog opeens een domper. Die komt even aan. Snijvlak? Schoon? Dat zou wel moeten, maar is niet zo. Er zit nog wat, dus dat wordt nabehandelen. Hoe dat er uit ziet is nog niet te bepalen. Eerst dit genezen. Dan weer meten. Want dat is weten. Begin september gaan we verder. Dat gevecht gaan we aan. Vol goede moed. Ik heb genoeg afleiding en kan daar best veel in kwijt en het inspireert enorm! De fotografie lag even stil, maar er komt wel weer wat aan binnenkort. Ik heb 2 opdrachten voor grote schilderijen. Dat zijn best spektakelstukken. In mijn hoofd heb ik ze al gemaakt. Verder de muziek natuurlijk. 1 oktober het Airport Blues Festival bij vliegveld Hilversum.  Dat vergt nog wat voorbereiding! Sponsors zoeken en promotie. En natuurlijk ook de begeleiding van Blues Dog & Friends.  Die staan in de finale van de Dutch Blues Challenge. Heel spannend allemaal. En wat te denken van het 5 jarig lustrum van de Meer fun aan het water sessions.  In september maar eens een leuk feestje van maken. Als alles achter de rug is nog een Bretonse whiskyproeverij organiseren. En dan met Ans nog maar een weekje naar de zon. Daar kan je maar zin in hebben.