woensdag 6 januari 2021

35 x uitlijnen

Drie tatoeages. Drie hele kleine puntjes. Op het kruisingsvlak uit te lijnen. Vlak boven mijn kruis. Ik lig uitgelijnd op een harde plank. Om mij heen Starwars-apparaten, laserbeams en glimmende buizen spiegels en een prachtige foto. Op het plafond. Paalhoofden in een woelig blauwe zee. 5 minuten stilliggen, omhoogkijken en arm opsteken als er iets te vragen valt. Alie en Henriette zitten achter het lood. Ik ben door Alie uitgelijnd en Henriette doseert. Doseert de straling, rontgen, x-rays. Gevaarlijk en onzichtbaar. Net het virus. Ik lig met mijn paarse HNK/R ART  mondkapje op. Reclame te maken. Voor wie eigenlijk? Ik voel niets. Alleen wat gedachten spoken rond. Nóg 35 keer. Langzaam gaan ze dat hele kleine plekje slopen, murw beuken. Eén plekje maar. Maar wel een rotplek. Ik blijf volharden in openheid. Kan het niet anders. Zal dan  toch de schade ontstaan die tot nu toe redelijk is uitgebleven? Dat de wondplek stugger wordt, pissen lastiger, en dilateren plaats moet maken voor een katheter. Dat wil ik niet.  Dat een volle erectie steeds minder kansrijk is. Dat wil ik ook niet. Maar je kan wel zoveel niet willen. Of zoveel wel willen. Of in elke geval wensen. Dat schiet allemaal door je hoofd. Elke dag een ritje. Elke dag een stukje mishandeling. Goede cellen herstellen snel. Kankercellen herstellen langzaam. Vandaar 35 korte dreunen. Gaat die kanker niet volhouden! Gaat het steeds lastiger worden?Schrijnen, verslappen, vermoeien? Het kán, het hoeft niet. 

Het gaat natuurlijk gewoon béter worden. Dáár ga ik van uit. Kan ik ook zelf iets aan doen. Fitblijven. Wandelen, fietsen, de tuin in, afleiding genoeg. Periodiek, elke dag of wekelijks, de viriliteit testen spreekt me 9ok wel aan. Verleiding genoeg. Elke dag lijkt mij trouwens het beste. Even overleggen met Ans. Het moet wel leuk blijven. 

35 ritten, heen en weer. Geen files, geen stress.  De camera mee en op de terugweg stukjes Friesland ontdekken. Winterse taferelen, daar hoop ik op. En dan snel het voorjaar in. De deur van het atelier weer open.

donderdag 24 december 2020

Soort Kerstverhaal

Twintig of 36 keer? Volgende week weet ik het. Dan spreek ik de radioloog. Op de operatieplek zit nog wat van mijn oude vriendje. Zoals dat met oude vrienden gaat. Je hoort een tijd niets en opeens zijn ze er weer. Alsof er niets is veranderd. Vierenhalf jaar en een heel klein vlekje later. Ik kom deze winter wel door dus. Zo kun je een jaar ook afsluiten en weer een nieuw jaar beginnen. Vol goede moed.

Moet opeens denken aan 2003 toen ik tussen Kerst en Oudjaarsdag op de afdeling Gynaecologie van het Tergooi Ziekenhuis kwam te liggen. Gynaecologie? Ja. Daar was nog wel een nachtzuster aan het werk. Een soort afgeschaalde zorg. Tussen een paar echt oude dames met galblaasklachen, uitgebakken niertjes of weggezakte kweekvijvers. Die lagen tegenover mij. De dame naast mij kreeg aan haar bed te horen dat het uitzichtloos was. Alleen het gordijn was dicht en de internist was niet zo goed in fluisteren. Ja, ik lag daar echt op mijn plek.

De uroloog had mij van een pinkdik probleem afgeholpen. Een stolsel, Hematurie was zijn naam, wilde mijn lichaam niet verlaten.  Pijnlijk? Ja, meer dan zelfs. Op de eerste hulp kreeg Ans het verzoek om naar het eind van de gang te gaan. Dan kon hij zich even op mij uitleven en hoefde ze niets te horen. Lekker geruststellend. Hij is de uroloog dacht ik nog, een kundige maar lompe Groninger. Het was even duwen, maar ik voelde mij bevrijd.  Mocht meteen 4 dagen naar de vrouwenvleugel. Geen jong ding te bekennen zoals ik al zei. Mijn maagdelijke ervaring met een katheter moet het zijn geweest. Elke ochtend wakker worden met 3 aardige dames om je heen. Nadruk op aardig hoor, misschien ook wel lieve dames, maar zeker niet sensueel en allerminst opwindend. Toch heb ik elke ochtend last van een opstandig lid. Door de wrijving van die nare slang, een spannende droom? Vermoedelijk. Iets anders kan het niet zijn. Wel een bemoedigend teken van echte mannelijke viriliteit. Erg lekker aanvoelen doet het helaas niet. Hopelijk zien de grootmoedertjes er niets van. Goedemorgen Henk, lekker geslapen jongen? Nee, maar zeggen waardoor het komt? Ik laat ze er niet eens naar raden. Ik voel me hier niet op mijn gemak. Wil weg.

Rond 10 uur komt de melkboer binnen. De melkboer, ergens kende ik hem nog. Een broer van een tante. Ouderling in de kerk. Ik weet nog dat hij binnen kwam vallen bij tante Jannie. Ik logeerde daar bij een vriendje. Het was de avond dat ABBA het songfestival won. Hij stond er bij te kijken, bleef verlekkerd staan. Had thuis geen TV he. Heidens. Toen ze uitgezongen waren sprak hij de legendarische woorden 'het zijn hoeren, allemaal hoeren'. Die melkboer kwam de zaal op. Zalver.

Of er nog wat te bidden was? Ja, dat was er wel. Mevrouw Galblaas en Mevrouw Levertraan lieten zich gewillig meevoeren in gebed en het afsluitende zingen van een psalm. Ik deed er eerbiedig het zwijgen toe. Wilde die kweel niet aan mijn bed. Wat ga ik hier nog meer meemaken. Wil weg hier.

Precies weet ik het niet meer. De katheter gaf mij zicht op het helderder worden van mijn afvalstoffen. Kun je er doorheen kijken? Dan mag je naar huis. Ik kijk overal doorheen, dus ik ontsloeg mijzelf al uit het ziekenhuis. De Groninger dacht daar anders over. Niet eerder naar huis dan dat alles helder is. Oké, dan wil ik niet eerder weg totdat jij zegt waar ik dit aan heb te danken. Scans en scopies, geen uitslag. Niersteentje misschien of toch een gevolg van een blaasonderzoek. Maar verklaarbaar? Nee. Toch weer een ochtend met een krap zittende slang en Goedemorgen Henk, lekker geslapen? Ik druk de boel in positie tot het weer acceptabel aanvoelt.

De vrouwenafdeling begint te wennen. Eigenlijk wel zo leuk. Zo denkt een oude man er ook over. Volledig de weg kwijt schuifelt er een baas in badjas de kamer op. Rond zijn sloffen hangt een spoortje stofnesten. Schuifelt dus al een tijdje zo rond. In de gang hoor ik verderop een verpleegster roepen. Meneer Blaas, dat is de vrouwenafdeling! U moet een kamer verder zijn. Een flauwe glimlach verschijnt op zijn grauwe ingevallen gelaat. Ook bij mij. Hij heeft óók een katheter. Loshangend uit zijn oudeheer sleept hij zijn plaszak over de stoffige vloer. Half metertje achter hem aan. Hij trapt er nog net niet op. Hier zou je voor moeten bidden bedenk ik mij. Zo wil ik niet worden. Ik wil hier weg.

De volgende ochtend kan ik naar huis, lekker Oud en Nieuw vieren. Hoe het al die mensen is vergaan? Geen idee. Het leven is zo vluchtig. Nu ook, je ontmoet nieuwe mensen, oude bekenden, familie. Het is maar even. Lieve mensen om ons heen zijn weer weggevallen, zomaar, opeens, doodziek of door COVID. Zorg dat het leuk is. Zorg dat het fijn is. Blijf! Blijf gezond. 

Fijne Kerst.



dinsdag 27 oktober 2020

Wachten.

 Zometeen een PSMA Petscan. voorbereidingstijd ruim 3 uur. Lekker lang in de wachtruimte tussen de mondkapjes. Ik realiseer mij dat ik nooit meer iets heb verteld sinds de twijfel over de nabehandeling. Vorig najaar sloeg de twijfel toe. Nabehandelen of niet. Het werd 'niet'. Goede huisarts , goed gesprek en een goede keus. Voorlopig niets doen. En zeker niets kapot maken. Andere uroloog in MCL. Helder communicerende kerel. Nu is die PSA waarde gegroeid naar 0,2 en kan er gemeten worden. Dat is het verhaal. 

En dat gebeurt vandaag. Drieenhalf uur wachten. Tijd genoeg om wat te schrijven. En om te wachten. Op de radioactieve contrastvloeistof die zich gaat hechten aan de prostaatcellen. Net ingespoten. Ergens in mijn logge lijf zit nog wat. Als die rakkers zijn opgespoord zullen ze bestreden worden. Hoe dat verder gaat hoor ik volgende week. Best weer spannend.

En ik ben 4 jaar verder sinds de operatie, al een heel klein beetje Fries en laatbloeikunstenaar. Ons kunsthuis in Workum bevalt geweldig. Ik kan er lekker mijzelf zijn, gekke dingen maken en interessante mensen ontvangen. Het blijft idioot om te ervaren dat mensen mijn schilderwerk zo waarderen. Ik weet heus wel dat ik het daar voor doe, maar dat het dan zo bevalt dat ze het mee willen nemen? Ik kan er niet aan wennen. Maar wordt er wel uitgelaten en vrolijk van. Zo is er al werk verhuisd naar Frankrijk, Luxemburg, Duitsland en zelfs een Rus moest en zou iets hebben.  

Die schilderijen zijn nu allemaal verzameld in een overzichtsboek. Een boek vol plaatjes en kleine verhaaltjes met achtergrondinformatie en anekdotes. Bijna 100 pagina's met ruim 80 schilderijen op mooi fotopapier. Luchtig en vrolijk.  In een oplage van 25 stuks. Niet de bundel met verhalen die ik voor ogen heb. Die komt er ook wel. Maar dit wilde ik eerst. Een overzicht van 5 jaar HNK/R ART.

Ondertussen lig ik nog te nippen aan een halve liter johannesbroodpitmeeldrank. Om de misselijkheid te beperken. Nog anderhalf uur tijd doden. En dan scannen. 

Hoe of wat het ook wordt, we gaan door. Er is nog een non die klaargemaakt moet worden. Klinkt seksistisch en is het niet. Gaat gewoon om een beeld dat als trekpleister voor het atelier komt te staan. Dan is er nog het beeld dat op de rotonde moet verrijzen. En er gaat weer geschilderd worden deze winter. Die zal lang worden.




vrijdag 15 november 2019

Helemaal naakt?

De broer van Ans krijgt een infarct in de kleine hersenen. Het gaat goed met hem. Hij kan naar huis, op de ochtend na het overlijden van mijn lieve schoonzus. Die kreeg drie dagen daarvoor een zware bloeding in de hersenstam. Diep triest allemaal. Ongelooflijk zelfs. Mijn moeder gaat wonderwel gewoon door. Ik zelf ben nog druk bezig met de heren urologen, een radiotherapeut, de huisarts en mijzelf. Zo kan ik de maand na mijn vorige blog wel het beste samenvatten.

Gisteren keken we samen naar het TV-programma waar we onze medewerking aan hebben verleend. For one night only, he-le-maal naakt! De vele reacties doen ons goed. Vaak van mensen waar je het niet van verwacht. Van vele anderen hoor je niets. Ieder gaat door met zijn of haar eigen leven. Zo moet het ook. Doorgaan, maar steek je kop niet in het zand. Prostaatkanker, ik kan er over meepraten en weet niet hoe het verder gaat verlopen. Ben je opeens het zieke wild dat door de kudde wordt achtergelaten? Of doe je of er niets aan de hand is. Lach je alles weg, vlucht je in onnozelheid en stupide discussies, laat je je verlammen door de social media? Meer wil ik er niet over zeggen. Of toch. Mensen maken zich druk over het feit dat er geen piemel te zien was. Hou op. Ze waren helemaal naakt, ze vroegen op een leuke en soms hilarische manier om aandacht voor een goede zaak. Ja, zelf zou ik het ook zeggen. Laat zien die hap! Maar het hoeft niet. Slappe hap. Voegt niets toe. Verbeelding is goed genoeg en laat het daar bij.

Is mijn openheid storend voor vrienden en bekenden. Te confronterend. Of het gezeik zat? Misschien wel. Ik zeg dat het me niet boeit. Maar dat doet het natuurlijk wel. Ans en ik worstelen ons er door heen. De navelstreng met het Gooi is nog lang niet doorgesneden. Dat gaat ook niet gebeuren. Hoeveel vrienden zijn hier al op bezoek geweest. En hoeveel komen er nog? Soms staan ze opeens voor je neus. Net als de mensen hier. Goede nieuwe buren en verre vaste vrienden. Gewoon van alles wat. Geweldig, nieuwe Friese moederkoek. Filmtheater, kunstroute, poppodium, fitnessclub en volleybal. Fotoverslagen. Kopen bij de lokale middenstand, sneupen in de regio. Allemaal bindmiddel voor de sociale hechting.

Vandaag doen we mee aan de jaarlijkse Winterfair. De palingvisser uit Heeg komt met zijn rookoven, de biologische winkel aan de overkant heeft lekkere dingen en de hovenier naast ons heeft mooi spul, de smederij 20 meter verderop is open. Aansluitend nog veel meer moois. Workum bruist echt op dit soort dagen. Ik bruis graag mee.

Vanmiddag richten we ook het Workum's Whisky Genootschap op. Om 5 uur. Lokale wintertijd. De houtkachel gaat aan, de vers gevangen paling wordt gerookt en het atelier is open. Ik kijk uit naar alle leuke ontmoetingen, spontane gesprekken en gekke ervaringen. Zo was het hier het hele vaarseizoen. Volstrekt onbekenden. Met openhartige verhalen, oprechte belangstelling voor wat wij hier doen, hoe wij hier terecht gekomen zijn, waarom ik het doe zoals ik het gewoon doe. Je verbaast je er over. Hoeveel lotgenoten er zijn en wat een indringende en mooie verhalen er zijn. Niemand loopt er mee te koop.  Ik hoef maar iets te vertellen over mezelf. Of wat ik laat zien met een bepaald schilderij. Dan gaan de sluizen soms opeens open. Vluchtig ja. En ook heel persoonlijk. Kennelijk een goede formule. Beetje Hello Goodbey en Taxi. Steeds wil ik mijn observaties als een soort Simon Carmiggelt opschrijven. Luchtig en leuk. Het lukt me nog niet.

Ik heb me laten vertellen dat hier binnenkort de winterslaap begint. De brugwachters zitten weer thuis tot 1 april. De sluizen blijven dicht. De toerist is weg. We zijn op elkaar aangewezen. De perfecte tijd om wat workshops te geven, een paar fotowandelingen te organiseren en te schilderen.  En het schrijven op te pakken!

dinsdag 15 oktober 2019

Knutselen

De dokter van de Beukenhof belt. Ik zet de auto aan de kant. Die ene nier van uw moeder. Dat gaat niet goed. We kijken het aan, maar het kan ook zomaar ...

We zijn net onderweg naar Theater Amsterdam. Smalle dijkweg langs Cornwerd. Richting de Afsluitdijk. Vanavond de voorstelling van For one night only, he-le-maal naakt! Wij zijn met de lotgenoten op de voorste rijen gepositioneerd. Al snel ben ik onderdeel van het klapvee. Een ijverige spreekstalmeester warmt het publiek op. Opvallend veel jonge mensen. Opvallend veel jonge vrouwen. Die komen allemaal voor de bloemkooltjes. Die slappe lulletjes die net boven het balzakje bungelen. Hij belooft spektakel. Maar mocht het tegenvallen dan nu maar vast de beelden van gillende meiden en uitbundig meeklappend publiek. Gek, ik doe mee. Maar ja, Ans en ik zitten ook in de documentaire. Misschien kom ik in beeld en dan wil ik geen spelbreker zijn. Vroeger zou ik extra sacherijnig kijken. Veel rebelser werd het niet trouwens.

Linda de Mol komt vertellen waar het allemaal om draait. Bekendheid geven aan het vroegtijdig herkennen van teelbal- en prostaatkanker. 8 mannen gaan een dans instuderen en ..... FULL MONTY!
Ans en ik hebben die 8 mannen al ontmoet. Op mijn netvlies staat nog wat er is gezegd en gefilmd een paar weken geleden. Hoeveel blijft daar van overeind in de documentaire? Veel, en toch net niet genoeg!

De documentaire is zorgvuldig gemaakt, met een dikke lach en een kleine traan. Zien hoe de act tot stand komt, hoe er een team ontstaat van mannen die kwetsbaar worden, hoe er door choreograaf Kenzo gewerkt wordt aan het passeren van grenzen, echt geweldig. Het terughoren wat de strippers vonden van onze verhalen heeft wel impact. Matthieu en Baris, lotgenoten, hebben echt wel iets te vertellen. Ans en ik ook. Hoe je er uit komt, uit zo'n operatie.

75 minuten terugbrengen naar 7 minuten essentiële informatie. Dan sneuvelen er zinssnedes. Ik weet nog wel wat ik zei toen er naar werd gevraagd. En na de operatie? In de documentaire hoor je me zeggen SLAPPE LUL. Dat knalt er wel in. Nee, dat blijft hangen! Maar ik heb toch ook gezegd dat we er nog vrolijk op los knutselen?

De documentaire krijgt de zaal van tijd tot tijd doodstil. Maar meer nog wordt er gelachen. Bulderend soms. Het is ook geweldig om de belevenissen te volgen van Simon en Kenzo, Jan, Thijs, Vigo, Jasper, Peter en vooral Sander. Soms hilarisch! De apotheose nadert en op de dreunen van Joe Cocker's "You can leave your hat on" komen de mannen op om de grote finale te dansen. Hier is een half jaar voor geoefend en getraind. In 4 minuut 15 komt alles er uit, echt alles! En springen ze elkaar piemelnaakt op de schouders. Het applaus en gejoel was echt. En harder dan de fake-opnames vooraf.

Einde show, einde voorstelling. Als gasten mogen we als eerste de zaal verlaten, we lopen de trappen op, langs het publiek. Ik voel me aangestaard. Mannen, maar vooral vrouwen herkennen me uit de docu. Dat is die vent met zijn slappe lul. Haha, ze moesten eens weten. Die hebben mijn eerdere blogs niet gelezen. We drinken nog wat na. Ik tref de mensen van Blue Ribbon en de Prostaatkankerstichting. We heffen het glas. Op het zaakje, de goede zaak.

We worden nog gevraagd om naar de crew en de strippers te komen. Met 6 van de 8 hebben we nog een fijne conversatie en wordt stilgestaan bij de dingen die we toen vertelden. Best bijzonder om van bekende Nederlanders hun echte gedachten te horen. Omarmingen met mannen die je kent uit Soldaat van Oranje of van All Stars, Radio 538 en The Voice.  En dat ze mij blijven volgen.

We rijden terug naar Friesland, tevreden. Even een avond waarop je alles vergeet. Bij thuiskomt toch nog even een mailtje naar de producent. Of dat verhaal van dat knutselen er nog bij kan. Van belang voor de man die zijn zaakje wil laten checken. Want dat van die slappe lul is niet helemaal waar. Hij doet het best nog wel. Met een beetje vakkundige hulp en soms een pilletje, maar altijd nog sensationeel. Met hoogtepunt. En niet 'for one night only!'

En kijken hé, 14 november. Net5.





dinsdag 8 oktober 2019

For one night only

Wachten, ik zit te wachten. Op de uroloog die mij vanmiddag gaat bellen. Spotify op de achtergrond. Nick Cave. Wordt je toch op zijn minst een beetje terneergeslagen van. Is niet de bedoeling want we zijn al drie jaar genezen. Althans, gemeten met de oude maatstaven. Staven die meten met tienden. De nieuwe meten met duizendsten. Het positief/negatief snijvlak blijkt toch positief te zijn. Voorheen niet meetbaar is opeens 0,03 en via 0,05 naar 0,077.
Niet direct verontrustend, maar tijd om het te volgen. Uroloog en radioloog zijn het niet eens. Wachten, of direct bestralen. Wachten tot er iets zichtbaar is op een PSMA CT-Pet-scan. Voor een gerichte aanpak. Maar de uroloog en ik zijn het wel eens. Wat er niet hoort moet snel weg. Daar gaat hij mij straks over bellen.

Opeens wordt Workum-Amsterdam een issue. Workum-Leeuwarden is korter. Maar is urologie daar op orde. Dat is dus punt van aandacht de komende week.

De laatste weken is die prostaatkanker weer overschaduwend hier. Realiteit. Het laat ons niet los. Ons, want Ans heeft het met mij. Zij struint ook voor mij de fora af. Maar ook op een leuke manier zijn wij hier mee bezig. Na het artikel in VROUW in november 2017 wordt ik af en toe benaderd  om ergens aan mee te werken. Zo zit er nog een interview aan te komen voor de 'online keuzehulp' van de Prostaat Kanker Stichting. Ik ben blij dat ik daar aan mee kan werken. De laatste jaren veel aan de plasbak gestaan met mannen die dan opeens met mij over hun gezeik beginnen. Goed dat ze het doen, maar maak het niet geheim. Trek het niet in de taboesfeer. Soms is het te laat. Vaak is het op tijd.

Dat is dan precies waar ik ook over gebeld werd. Talpa, Net 5, gaat een programma maken. Bekendheid geven aan de prostaat- en teelbalkanker. Het verbaast niemand, ik werk mee. Ans ook.
We hebben een voorgesprek en zijn openhartig. Samen met 2 andere mannen zitten we in een programma met 8 bekende Nederlanders. Bekend met een kleine b. Want dat zegt mij weinig. Ze gaan wel bloot, for one night only! Dat is best stoer, kwetsbaar opstellen is stoer! Een paar weken geleden hebben we de mannen ontmoet. Ja, het stond er in 1 keer op. Bijzonder, opeens geconfronteerd met o.a. Viggo Waas en Peter Faber en 6 anderen. Er kwam een vraaggesprek op gang. Leed en humor van lotgenoten. Dat loog er niet om. Ik ben benieuwd hoe dat in het programma tot uiting komt. Maandag is de opname van de liveshow en zijn we er bij. 14 november is de uitzending. Ik zeg nu al KIJKEN!

Wachten, ik wacht nog. Rond 4 uur. Het spookt door mijn hoofd dat we naar Friesland zijn verhuisd. Weg van onze beschermde omgeving, vrienden en familie. De kinderen. Het is hier goed, maar nu zou je zo graag even bij iemand binnenstormen, je verhaal kwijt kunnen en een glas heffen. Met onze nieuwe vrienden hier zijn we nog niet zo ver. Een paar weten het en de eerste knuffels zijn er hoor. Kan er ook relativerend over lullen met 2 Friezen. Maar wat als ik Ans hier alleen achter laat? Ik laat die gedachte snel los. Dit is niet goed. Tom Waits zingt op dit moment 'we gotta hold on!' Echt. En dat doen we hoor.

Workum is goed, de mensen zijn goed en hebben oprechte belangstelling. Ons kunsthuis staat open en ik heb soms veel verrassende ontmoetingen en mooie gesprekken. De mensen reageren erg leuk op de kunst. En de bakkies koffie op onze bankjes werken aanstekelijk. Het leven is hier aangenaam. Ans is aan het volleyballen. Ik doe weer wat concertfotografie en we ontmoeten mensen bij het filmtheater, het eten op straat, de streekmarkten en ja, waar niet eigenlijk.

Deze maand komt mijn eerste vroegpensioen. Ik wil mij zo lang mogelijk pensionado noemen. Mijn motto is toch 'Doe het gewoon!'

vrijdag 7 juni 2019

Zij doet dat gewoon!

Natuurlijk ben ik niet alleen. Ans staat al 40 jaar naast mij. Of ik naast haar. Net wanneer de één de ander het hardst nodig heeft. De beslissing om naar Friesland te gaan was niet makkelijk. We hebben alles tegen het licht gehouden, omgekeerd, opgepakt, nog een keer bekeken en dat misschien wel 7 keer. Het besluit 'we gaan' is in volle overtuiging gemaakt. Ans zegt zelfs haar baan op. Dat is wel heel stoer.

Ja, in oktober komt er een stukje vroegpensioen. Dat hebben we ingecalculeerd. Planning was toch iets van mijn vak. Dus dan kan het ook. Maar je moet het allemaal wel overbruggen. En de reserves zijn toch wel snel uitgeput. Een huis is een huis hé, je kan er op leeglopen. Maar we scharrelen alles via marktplaats en kringloop bij elkaar. 'Sneupen' heet dat hier, heerlijk.

Maar toch, we zitten elkaar soms een deel van die 24 uur per dag gewoon een beetje in de weg. Ik heb mijn dingetjes wel, schilderen, netwerken, inburgeren. Ans mist haar werk en haar collega's. We besluiten haar CV op te poetsen, er een aantal uit te printen en ze ergens neer te leggen. Niet zomaar ergens. Nee, doelgericht. Lingerie, dat moet het worden. Eventueel dames bovenmode. Niet in Workum, maar in Sneek of Franker. Leuke steden, frisse mensen en mooie winkels. Die zijn er ook in Workum hoor. Maar in je eigen dorp, lees stad, werken doe je liever niet. Sneek is gaaf, niet alleen vanwege de Sneekweek, maar ook het Theater, het Bolwerk en de leuke terrassen. En parkeren voor 2 euro per dag is ook wel een uniek aankoop punt. CV afgegeven in de leukste winkel van Friesland. Ja echt, dat lezen we later op hun facebook.

Nog even een terrasje gepikt. Een CD van Journey op de kop getikt in een echte platenzaak. Ans vindt spontaan nog 2 winkels. Zo van hier lijkt het me wel leuk. Grappig is dat er ook meteen leuke en vooral hartelijke gesprekken zijn met de verkoopsters of bedrijfsleidsters. Hier moet toch wel wat van kunnen komen. We rijden terug naar Workum en schrijven ons in bij de sportschool. Ook hard nodig want je groeit hier dicht. Bier, Berenburg en inburgeren. Zoiets.

Twee dagen later rijden we weer naar Sneek. Kennismaking. Dat was snel. Je weet er echt veel van hé. Mooi beetje ervaring hoor. Ja we hebben 2 winkels, in in Bussum en 1 in Sneek. Zou je ook in Bussum kunnen werken? Het moet niet gekker worden. Wordt het ook niet. We hebben je er graag bij. We rijden terug naar Workum in onze bejaarde Volvo. Oké, eerst nog een kleintje pils op een terras. 20 minuutjes, als de brug openstaat 23. Wat kan het ons schelen. Open Arms van Journey schalt door de speakers. Tranentrekker. En we lachen weer!